Μοιραζόμαστε έξυπνες ιδέες, μυστικά και υλικά για υπέροχες συνταγές!

Κυπριακά παραδοσιακά αλλαντικά

Κυπριακά παραδοσιακά αλλαντικά


ΕΚΤΥΠΩΣΗ - PRINT
 
Τα παραδοσιακά αλλαντικά, συνοδευόμενα με ένα ποτηράκι κρασί ή ζιβανία, αποτελούν τον κατεξοχήν παραδοσιακό μεζέ που μπορεί να απολαύσει ο ξένος και ο ντόπιος επισκέπτης, στα γραφικά ορεινά χωριά της Κύπρου. Πολύ γνωστά είναι τα νόστιμα παραδοσιακά λουκάνικα, η λούντζα, το χοιρομέρι, η ζαλατίνα, η ποσυρτή, η τσαμαρέλα και το απόχτι. 
 
Παρ’ όλο ότι σήμερα η παραδοσιακή παρασκευή αλλαντικών έχει περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό λόγω της ανάπτυξης της βιομηχανοποιημένης αλλαντοποιίας, εντούτοις σε πολλές κοινότητες της υπαίθρου και ιδιαίτερα της περιφέρειας Πιτσιλιάς, συνεχίζεται ο παραδοσιακός τρόπος παρασκευής αλλαντικών. Τα τελευταία χρόνια αρκετές υφιστάμενες αγροβιοτεχνίες παρασκευής παραδοσιακών αλλαντικών έχουν αναβαθμιστεί και λειτουργούν σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά πρότυπα και μερικές νέες άρχισαν να λειτουργούν, με γνώμονα πάντοτε τη διατήρηση της ποιότητας και της αυθεντικότητας των προϊόντων. 
 
Αρκετές αγρότισσες συνεχίζουν να φτιάχνουν παραδοσιακά αλλαντικά (λουκάνικα, λούντζα) για τις οικογένειες τους και για να φιλέψουν τους συγγενείς και φίλους.
 
Τα παλιά χρόνια η κάθε οικογένεια στην ύπαιθρο προμηθευόταν ένα μικρό χοίρο για να τον μεγαλώσει και να φτιάξει τα διάφορα χοιρινά παρασκευάσματα που θα χρησιμοποιούσε όλο το χρόνο. Το μεγάλωμα του χοίρου γινόταν με πίτερα, κριθάρι και βαλανίδια, που αφθονούσαν στις αγροτικές περιοχές. 
 
Το σφάξιμο του χοίρου γινόταν την περίοδο μεταξύ Χριστουγέννων και Θεοφανείων και αποτελούσε μεγάλο γεγονός. Συγγενείς και φίλοι μαζεύονταν πρωί-πρωί στο σπίτι του νοικοκύρη για να βοηθήσουν στην όλη διαδικασία. 
 
Το σφάξιμο του χοίρου γινόταν πάνω σε ειδικό ξύλινο τραπέζι, την «τάβλα» όπως λεγόταν, με μαχαίρια καμωμένα ειδικά γι’ αυτό το σκοπό. Μετά το σφάξιμο του ζώου, ακολουθούσε το ζεμάτισμα και το τρίψιμο του δέρματος με ειδικές πέτρες, τις χοιρόπετρες. Στη συνέχεια έσχιζαν το ζώο κατά μήκος και το άνοιγαν στη μέση. Ακολουθούσε ο διαχωρισμός των διαφόρων μελών του ζώου.
 
Ξεχώριζαν τις δυο λούντζες, που είναι ψαχνό κρέας το οποίο βρίσκεται κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης. Χώριζαν τα μπροστινά πόδια (κουτάλες) για να τα χρησιμοποιήσουν για τα λουκάνικα. Από το δύο πισινά πόδια του ζώου έκοβαν τα δύο χοιρομέρια. Ξεχώριζαν την ποσυρτή (μπέικον), που είναι το μέρος του ζώου που βρίσκεται κάτω από την κοιλιά. Τα έντερα του χοίρου τα έπλεναν πολύ καλά και τα χρησιμοποιούσαν για τα λουκάνικα. 
 
Το λίπος το φύλαγαν σε ειδικά δοχεία και το χρησιμοποιούσαν για τη διατήρηση ορισμένων αλλαντικών, για το μαγείρεμα ή το έκοβαν σε μικρά κομματάκια και το τηγάνιζαν και έφτιαχναν τις «τιτσιρίδες» που αποτελούσαν νόστιμο μεζέ. Από το κεφάλι και τα πόδια του χοίρου έφτιαχναν τη ζαλατίνα. Τα υπόλοιπα κομμάτια τα τηγάνιζαν και τα φύλαγαν σε λίπος (κουμνιαστά). 
 
Το ίδιο βράδυ μαζεύονταν για δείπνο στο σπίτι του νοικοκύρη και έτρωγαν πίτες με έψημα και διάφορους μεζέδες που έφτιαχνε η νοικοκυρά (αφέλια, τιτσιρίδες, συκώτι κ.ά.). 
 
Πολλές φορές το γλέντι συνοδευόταν με το «λόγιασμα» κάποιων νεαρών ατόμων. Τις επόμενες μέρες ακολουθούσε η ετοιμασία των παραδοσιακών αλλαντικών.
 
πηγή: moa.gov.cy

 



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *